Październik miał wyglądać zupełnie inaczej. Miał być aktywny, pełen planów, ruchu i przygotowań do jesieni. Tymczasem los postanowił inaczej i już od początku miesiąca jestem unieruchomiona z powodu naderwanego więzadła.
Większość moich październikowych planów poszła w pizdu, ale postanowiłam nie załamywać rąk i spróbować obrócić tę sytuację w coś pozytywnego. Skoro nie mogę się ruszać, to mogę się zatrzymać – dosłownie i w przenośni.
Zaczęłam nadrabiać książki, które od dawna czekały na swoją kolej, szczególnie te potrzebne podczas kursu nauczycielskiego jogi, który zaczynam już w listopadzie.
To trochę zabawne, że kiedy w końcu mam czas na naukę i refleksję, to ciało mówi „stop”, a głowa – pierwszy raz od dawna – zaczyna się wyciszać. Spisałam plan dnia i naprawdę się go trzymam, bo przecież teraz nic mi go nie zaburza.
Każdy dzień wygląda podobnie – herbata, lektura, chwila medytacji, trochę pracy twórczej i odpoczynku. Wbrew pozorom takie uporządkowanie codzienności daje dużo spokoju. Skoro fizycznie nie mogę ćwiczyć, próbuję przestawić swój mózg na codzienną medytację. Choćby miała trwać dziesięć minut, to jest to moje małe ćwiczenie cierpliwości i uważności.
Zaczęłam też robić biżuterię – małe drobiazgi, które trafią do znajomych jako prezenty. Dłonie zajęte tworzeniem, głowa wolna od myśli – to dla mnie nowa forma medytacji.
W końcu znalazłam też czas na obejrzenie kilku filmów, które od dawna odkładałam „na później”. Staram się dbać o siebie – i fizycznie, na tyle, na ile mogę, i mentalnie, ucząc się odpuszczać i nie mieć do siebie pretensji.
Jesień w pełni, za oknem chłodniej, a mnie dobrze jest w tym spowolnieniu. Czasem los wymusza na nas zatrzymanie, żebyśmy wreszcie posłuchali siebie.
Do końca października jestem jeszcze uziemiona, ale mam nadzieję, że noga wkrótce się zagoi i będę mogła wrócić powoli do fizycznego działania – z większą uważnością, wdzięcznością i spokojem.
Październik nauczył mnie, że czasem, żeby ruszyć naprzód, trzeba się najpierw zatrzymać.
Komentarze
Prześlij komentarz