Czy każda tradycja jest dobra?

Czy każda tradycja naprawdę zasługuje na to, by ją bezrefleksyjnie powielać?
Szczególnie wtedy, gdy zamiast radości przynosi zmęczenie, frustrację i poczucie przymusu.

Przedświąteczny pęd za prezentami — często nikomu niepotrzebnymi.
Zakupy ton jedzenia, które i tak po świętach lądują w koszu.
Presja, by „zdążyć”, „przygotować”, „zrobić jak trzeba”.
Czy to naprawdę dobre zwyczaje?

Od kilku lat coraz mocniej czuję, że im mniej robię na święta, tym lepiej się czuję.
Zamiast przypadkowych prezentów wolę kupić kilka naprawdę wartościowych — takich, które posłużą dłużej i będą miały sens. Zamiast zastawionego stołu wolę spokój. Zamiast odhaczania kolejnych punktów z listy — oddech.

Coraz mniej czuję też potrzebę spędzania świąt dokładnie tak, jak „nakazuje tradycja”.
Nie muszę siedzieć przy stole w domu, bo tak wypada.
Mogę wyjechać.
Mogę zwolnić.
Mogę przez trzy dni zakopać się pod kołdrą i oglądać ulubione filmy.

I marzy mi się świat, w którym każdy może spędzać święta dokładnie tak, jak chce, bez oceniania, bez komentarzy w stylu „tak nie wypada”, „tak się nie robi”, „tak nie można”.

My z rodziną święta spędzamy po swojemu.
Na kanapie.
Bez ton jedzenia i bez obżarstwa.
Za to z wyczekanymi prezentami, spokojem i bliskością.

Pierwszy dzień świąt? Prawdopodobnie pod kołdrą — celebrując ciszę i odpoczynek.
Drugi dzień? Czas wyjść z domu: wycieczka, kino, spacer — wszystkie opcje są dobre.

Bo może święta nie są po to, by je „odtwarzać”,
ale po to, by naprawdę je przeżyć — na własnych zasadach.