Coraz częściej łapię się na tej jednej, bardzo wyraźnej myśli: mam już wszystko, czego naprawdę potrzebuję. Po latach pracy, prowadzenia domu i nieustannego „ogarniam więcej”, czuję, że w końcu ogarnęłam swoją głowę i finanse. I z tej przestrzeni spokoju mogę dziś powiedzieć jedno — więcej rzeczy nie uczyni mnie szczęśliwszą.
Ten rok zaczynam od zatrzymania.
Od oddechu.
Od uważnego spojrzenia na to, co mnie otacza.
Styczeń poświęcam na porządki — nie tylko w szafach i szufladach, ale przede wszystkim w myślach. Sprawdzam, gdzie mam za dużo. Gdzie nagromadziłam rzeczy, emocje, zobowiązania, które przestały mi służyć. Gdzie trzeba odgruzować przestrzeń, a gdzie po prostu odpuścić.
Zero waste jest ze mną od dawna. Raz bliżej ideału, raz z potknięciami — większymi i mniejszymi. W tym roku chcę być uważniejsza, łagodna, ale konsekwentna.
Mniej zakupów. Zakupy z głową.
Bez impulsywnych porywów, bez tej adhdowej potrzeby dopaminy, którą tak łatwo daje „nowe”. Coraz lepiej wiem, że ta chwila ekscytacji nie zostaje ze mną na długo.
Slow life zawsze wydawało mi się czymś pięknym, niemal luksusowym. Stanem, który mają inni.
Ja — z moim ADHD — długo próbowałam dogonić spokój, zamiast go zaprosić. W tym roku nie chcę już walczyć. Chcę zwolnić na tyle, na ile potrafię. Złapać rytm bliższy ciału niż kalendarzowi. Dać sobie zgodę na odpoczynek.
Ten rok jasno mówi mi, czego potrzebuję:
– bycia bliżej siebie,
– czasu dla bliskich i z bliskimi,
– ciszy między zadaniami,
– prostoty, która daje ulgę.
I równie jasno wiem, co chcę zostawić za sobą:
– nadmiar rzeczy,
– impulsywne zakupy,
– życie na przyspieszonym biegu,
– poczucie, że ciągle muszę więcej.
Styczeń jest dla mnie miesiącem decyzji. Sprawdzam, co chcę zachować. Co pielęgnować. Co celebrować — bo jest wystarczające, dobre, moje.
Reszta może odejść.
Ten rok wybieram lżej.
Komentarze
Prześlij komentarz