Czasem pod koniec dnia łapię się na tym, że zamiast zauważyć, ile zrobiłam, myślę o wszystkim, czego nie zdążyłam. Jeszcze coś powinnam załatwić, komuś odpisać, coś przygotować. A przecież mogłam lepiej wykorzystać czas. Bardziej się postarać. Lepiej się zorganizować.
Znasz to? Dzień pełen pracy, obowiązków i troski o innych, a wieczorem w głowie pojawia się: „Za mało”.
Ostatnio pomyślałam, jak poczułabym się, gdyby przyjaciółka mówiła do mnie w ten sposób. Gdybym opowiedziała jej, że jestem zmęczona, a ona odpowiedziała: „Inne jakoś dają radę”. Gdybym przyznała, że coś mi nie wyszło, a ona rzuciła: „Ogarnij się”.
Byłoby mi przykro. Potrzebowałabym przecież, żeby mnie wysłuchała, zauważyła mój wysiłek, przez chwilę po prostu była obok. Dlaczego więc sama sobie tak często odmawiam tego wsparcia?
W jodze jest zasada, do której wracam również poza matą: Ahimsa, czyli niekrzywdzenie. Obejmuje sposób, w jaki traktujemy innych, ale także siebie. Swoje ciało, swoje granice i własne emocje. Również słowa, których nikt poza nami nie słyszy.
Łatwo być dla siebie życzliwą, kiedy wszystko się udaje. Trudniej, gdy zabrakło cierpliwości, plany się rozsypały albo po całym dniu zwyczajnie nie mamy już siły. Właśnie wtedy najbardziej potrzebujemy łagodności. Sama wciąż się tego uczę.
Na macie przypominam o słuchaniu ciała. O tym, że można wyjść z pozycji, odpocząć, wybrać łagodniejszy wariant. Chciałabym z taką samą uważnością podchodzić do codzienności. Zauważać moment, w którym mam już dość, zanim dołożę sobie kolejne zadanie. Powiedzieć „dziś nie dam rady” bez długiego tłumaczenia. Przyznać, że potrzebuję pomocy.
Nie zawsze mi to wychodzi. Czasem łatwiej przekazać te słowa innym niż samej w nie uwierzyć. Ale próbuję zaczynać od małych rzeczy. Zamiast „jestem beznadziejna” powiedzieć: „To mi nie wyszło i jest mi z tym trudno”. Zamiast „za mało zrobiłam” zapytać: „Ile właściwie miałam dziś na głowie?”. Dać sobie chwilę, zanim wydam na siebie kolejny surowy wyrok.
Dla mnie to też jest joga. Ta, która dzieje się podczas powrotu do domu, w rozmowie z bliskimi i wieczorem, kiedy zostaję ze swoimi myślami. Praktyka zauważania, jak się ze sobą czuję.
Może dziś, zanim zaczniesz wyliczać niedokończone sprawy, zatrzymasz się na moment i dostrzeżesz swój wysiłek? Wszystkie drobne rzeczy, które wymagały Twojego czasu, uwagi i energii.
Jesteś najbliższą sobie osobą. Spróbuj dziś powiedzieć do siebie coś, co chciałabyś usłyszeć od kogoś bliskiego.
Ja zacznę od: „Wiem, że się starasz. Na dziś wystarczy”.
Komentarze
Prześlij komentarz